Przejdź do treści

Kim jestem? Zasady gry z kartką na czole i hasła dla dzieci

Autor:
Dziecko z kartą przedstawiającą żabę przypiętą niebieską opaską na czole podczas gry w zgadywanie haseł

Wszyscy widzą, że na twojej karcie jest kot. Ty pytasz, czy mieszkasz w wodzie, i cała grupa odpowiada nie. Właśnie na tej różnicy wiedzy opiera się gra Kim jestem: zgadujesz własną, ukrytą przed tobą kartę. Można przygotować hasła na kartkach albo wybrać zestaw z obrazkami. Pokażemy domowy wariant z pytaniami tak i nie, przykładową rundę oraz pulę pomysłów. To inny układ zabawy niż odgadywanie postaci przeciwnika na planszy typu Zgadnij kto.

Dopasowane do tematu

Podsumowanie:

  • Zgadujesz własną kartę, a nie postać wybraną przez przeciwnika.
  • Ustalcie kolejność pytań, próby odpowiedzi i podpowiedzi przed rozdaniem.
  • Hasła powinny być znane grupie, jednoznaczne i dopasowane do wieku.

Co przygotować do gry Kim jestem z kartką na czole?

Przygotuj niewielkie kartki z hasłami lub prostymi obrazkami. Potrzebujesz sposobu ustawienia karty tak, aby widzieli ją pozostali, a nie gracz, który zgaduje. Może to być odpowiednia opaska z zestawu albo stojaczek na stole skierowany obrazkiem od tej osoby. Nie przyklejaj papieru do skóry przypadkową taśmą. Karta na czole jest znanym wariantem, lecz sama gra nie wymaga dotykania twarzy i może odbywać się przy stole.

Wśród gry karciane znajdują się także produkty oparte na rozpoznawaniu własnego obrazka, ale nie każda gra z pytaniami ma te same zasady. Sprawdź instrukcję, sposób ustawienia karty, liczbę graczy i wiek. Moulin Roty Jakim jestem zwierzątkiem wykorzystuje opaskę oraz obrazki zwierząt, a Djeco Téki-Tékoi własne podstawki. Nie przenoś punktacji lub wyposażenia jednego pudełka do drugiego tylko dlatego, że oba dotyczą zgadywania.

Do domowej wersji wystarczą proste materiały i uzgodnione hasła. Zapisuj je tak, żeby były czytelne z drugiej strony stołu, ale nie wybrane czcionką tak drobną, że grupa musi podchodzić bardzo blisko gracza. Przy młodszych dzieciach użyj obrazków i nazw znanych z codziennego otoczenia. Zanim zaczniecie, wszyscy powinni rozumieć wybrane pojęcia. Niespodzianką ma być własna karta, nie znaczenie nieznanego słowa.

Oszczędzaj w klubie 😎

🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Odbierz swoje 10 punktów
Dziecko w aucie bawi się swoją zabawką

Jak rozdać hasła, ustalić kolejność i pytania tak lub nie?

Potasuj przygotowane karty i rozdaj po jednej bez oglądania ich przez właścicieli. Każdy widzi hasła pozostałych. W naszym wariancie gracie po kolei zgodnie z ruchem wskazówek zegara. W swojej turze zadajesz jedno pytanie, na które grupa odpowiada tak albo nie. Potem kolej przechodzi dalej niezależnie od odpowiedzi. To prosty domowy wybór zasad, nie obowiązkowy regulamin wszystkich gotowych zestawów.

Zamiast pytania możesz podjąć próbę odgadnięcia hasła. Prawidłowa odpowiedź kończy twoją rundę i daje jeden punkt. Przy pomyłce karta zostaje, a kolej przechodzi do następnej osoby. Nie podglądaj odbicia w lustrze, ekranie ani szybie. Pozostali nie powinni też zdradzać nazwy w komentarzu. Jeśli ktoś przypadkowo ją wypowie, wymieńcie kartę bez traktowania tego jako porażki zgadującego. Celem jest uczciwa zabawa, nie wyłapywanie drobnych pomyłek.

Na pierwszą grę zrezygnujcie z zegara. Ustalcie, że po odgadnięciu wszyscy nadal pomagają odpowiadać pozostałym, a nowa runda zaczyna się wspólnie. Dzięki temu szybki gracz nie zbiera wielu kart, gdy młodszy wciąż oswaja zasady. Gdy korzystacie z pudełka, można wybrać jego oryginalny przebieg albo wyraźnie nazwaną wersję domową. Nie mieszajcie ich w połowie, szczególnie po zobaczeniu, komu lepiej idzie zgadywanie.

Jakie pytania pomagają zawęzić odpowiedź i jak wygląda przykładowa runda?

Zaczynaj od pytań, które dzielą możliwości na większe grupy: czy jestem zwierzęciem, czy używa się mnie w domu, czy można mnie zjeść? Dopiero potem przejdź do cech szczegółowych. Pytanie, czy jestem kotem, może od razu rozwiązać kartę, ale przy pomyłce daje mniej informacji niż dobrze dobrana kategoria. Nie musisz jednak wymagać od dziecka idealnej strategii. W pierwszych rundach chodzi przede wszystkim o zrozumienie perspektywy osoby niewidzącej obrazka.

Przykładowa karta to kot. Gracz pyta, czy jest zwierzęciem, i słyszy tak. W następnej turze pyta o cztery łapy: tak. Potem o mieszkanie w morzu: nie. Kolejne pytanie dotyczy miauczenia: tak. Teraz może w swojej turze zgadnąć kota. Pozostali odpowiadają tylko na postawione pytanie, bez dodawania, że zwierzę ma wąsy i mieszka u babci. Takie dodatkowe podpowiedzi ustalcie dopiero jako osobny wariant.

Pytania typu jaki mam kolor nie pasują do odpowiedzi tak lub nie. Pomóż je przerobić: czy na obrazku jestem żółty? Ustalcie również, czy odnosicie się do konkretnego rysunku, czy ogólnego hasła. Kot może mieć różną sierść, więc pytanie o kolor bez wspólnej zasady może wprowadzać zamieszanie. Przy niejednoznacznym pytaniu poproście o doprecyzowanie, zamiast wymuszać odpowiedź, która będzie później wyglądać jak celowe zmylenie gracza.

Jakie hasła wybrać dla młodszych i starszych dzieci?

Dla młodszej grupy wybierz jedną znaną kategorię. W zwierzętach mogą pojawić się: kot, pies, krowa, koń, kura, kaczka, ryba i motyl. Przed rozdaniem pokażcie wszystkie obrazki i nazwijcie je razem. Potem potasujcie. Dziecko nadal nie wie, który trafił do niego, ale zna zakres możliwości. Gry edukacyjne z ilustracjami bywają kolejnym pomysłem na rodzinne zgadywanie, jednak do własnych kartek nie trzeba kupować osobnego pudełka.

Dla starszych można zmieszać kategorie: jabłko, marchewka, łyżka, kubek, rower, plecak, parasol, latarka, ślimak, żyrafa, samolot i truskawka. Dodawaj tylko hasła rozpoznawalne dla uczestników. Zawody czy postacie z opowieści wprowadzaj po uzgodnieniu, bo nie każde dziecko zna te same nazwy. Trudność powinna wynikać z ciekawych pytań, a nie z przewagi jednej osoby, która widziała określoną bajkę albo przeczytała inną książkę.

Notesy pozwalają przygotować własną pulę: na kolejnej stronie zapisujecie nowy pomysł albo rysujecie obrazek do późniejszego przepisania na kartę. Oddzielcie gotowe hasła od tych, które dopiero trzeba wyjaśnić. Zbyt szerokie słowo, na przykład rzecz, nie daje satysfakcjonującego zakończenia. Zbyt szczegółowy prywatny opis również utrudnia zgadywanie. Przed grą dorosły może sprawdzić jednoznaczność zestawu bez układania za dzieci wszystkich pytań i odpowiedzi.

Jak zmienić czas, punktację i podpowiedzi, żeby każdy mógł grać?

Gdy zasady są już znane, możecie dodać ustalony czas lub limit pytań. Zacznij od łagodnego ograniczenia i sprawdź, czy nie odbiera zabawie tempa. Nie porównuj czasu namysłu młodszego dziecka z dorosłym. W grupie mieszanej można przygotować osobne pule haseł o różnej trudności, a punktację zostawić wspólną albo z niej zrezygnować. Najpierw uzgodnijcie wersję, dopiero potem rozdajcie nowe karty.

Podpowiedź też może mieć jasną postać: jeden gest po kilku pytaniach, wskazanie kategorii albo możliwość obejrzenia wspólnej planszy z potencjalnymi zwierzętami. Niech każdy wie, kiedy z niej korzysta i czy zmienia wynik. W wariancie drużynowym wspólnie zgadujecie jedną kartę, proponując pytania na zmianę. Dzięki temu rozmowa staje się częścią gry, zamiast wyścigiem osoby, która najszybciej wypowie pierwsze skojarzenie.

Jeśli emocje rosną po błędnej odpowiedzi, zróbcie przerwę i sprawdźcie, czy problemem było niejasne hasło, tempo czy samo przegrywanie. Spokojne reagowanie na przegraną przydaje się przy tej ostatniej sytuacji, ale nie zastępuje poprawienia źle przygotowanej karty. Zakończcie po umówionej liczbie rund albo wtedy, gdy grupa traci ochotę. Zachowajcie dobre hasła na następną próbę. Nie trzeba od razu wymyślać nowego zestawu, aby pytania i spotkanie przy stole wyglądały inaczej.

Najczęściej zadawane pytania

Czy karta musi znajdować się na czole?

Nie. Może stać w podstawce tak, aby widzieli ją pozostali, a nie zgadujący. Nie używaj przypadkowej taśmy do przyklejania papieru do skóry.

Czy po odpowiedzi tak zawsze zadaje się następne pytanie?

To zależy od wariantu. Tutaj przyjmujemy jedno pytanie na turę bez względu na odpowiedź. Gotowy zestaw może mieć inne zasady.

Jak pomóc dziecku, które nie umie czytać?

Użyj znanych obrazków i wcześniej nazwijcie całą pulę. Własna karta nadal pozostanie ukryta, ale dziecko będzie rozumiało dostępne możliwości.

Źródła

  • Moulin Roty Gra edukacyjna dla dzieci JAKIM JESTEM ZWIERZĄTKIEM : dokumentacja dostępnego produktu

Zdjęcie główne: Nate Davis, „Emmett playing Headbanz”, CC BY-SA 2.0. Kadr bez zmian.

Najlepsze gry dla dzieci

Do góry