Ciuciubabka: zasady zabawy i warianty dla dzieci

W tej zabawie wzrok na chwilę ustępuje miejsca słuchowi i dotykowi. Ciuciubabka to osoba z zasłoniętymi oczami, która próbuje odnaleźć innych uczestników w wyznaczonej przestrzeni. Po umówionym dotknięciu następuje zmiana ról. Zanim jednak pojawi się opaska, przygotuj miejsce i zapytaj dzieci, czy chcą bawić się w takiej formie. Gonitwa z zamkniętymi oczami między meblami nie jest potrzebna, żeby było ciekawie. Możecie wybrać spokojne przemieszczanie się po pustym fragmencie sali albo wariant przy stole, polegający na rozpoznawaniu znanych maskotek.
Spis treści
Podsumowanie:
- Zacznij od zgody dzieci, przygotowania przestrzeni i jasnego hasła zatrzymania.
- Spokojne chodzenie i obecność dorosłego zastępują gonitwę między przeszkodami.
- Wariant z maskotkami pozwala bawić się bez przemieszczania i bez rywalizacji.
Na czym polega ciuciubabka i jak wybrać osobę szukającą?
Najpierw wyjaśnij, kto szuka, kogo można dotknąć i kiedy zamieniacie się miejscami. W tradycyjnej zabawie wybrany uczestnik ma zasłonięte oczy, a pozostali znajdują się blisko niego w ustalonym obszarze. Nie dodawaj od razu rozpoznawania po głosie, numerków i kilku różnych sposobów punktowania.
Osobę szukającą wybierzcie spośród chętnych. Dziecko może najpierw obserwować rundę dorosłego, a dopiero potem zdecydować o swoim udziale. Odmowa założenia opaski nie oznacza, że nie umie się bawić. Może zostać pomocnikiem pilnującym granic albo wybrać później spokojniejszą zabawę dotykową przy stole.
Nie kręć dzieckiem wokół własnej osi przed rozpoczęciem. Zasłonięte oczy już zmieniają odbiór przestrzeni, więc dodatkowe dezorientowanie nie jest potrzebne. Umówcie się na jedno hasło zatrzymania. Gdy ktokolwiek je wypowie, wszyscy stają, a osoba prowadząca sprawdza, czego potrzebuje uczestnik.
Oszczędzaj w klubie 😎
🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Jak przygotować przestrzeń i ustalić granice zabawy?
Wybierz pusty, równy fragment pomieszczenia. Odsuń krzesła, usuń drobne zabawki i sprawdź, czy nie ma w pobliżu schodów, progów, grzejników albo ostrych narożników. Granicą nie powinna być rozciągnięta na wysokości nóg linka. Dorosły pozostaje blisko i przez całą rundę obserwuje przemieszczanie się dzieci.
Ustalcie chodzenie zamiast biegu, zakaz popychania i dotykanie wyłącznie w uzgodniony sposób, na przykład delikatnie w ramię. Nie wywołujcie nagłych głośnych dźwięków przy twarzy osoby szukającej. Opaska powinna dać się szybko zdjąć i nie uciskać głowy. Zabawa nie wymaga sztywnego ani ciasnego wiązania.
Jeśli nie masz odpowiedniej przestrzeni albo dziecko źle czuje się bez kontroli wzrokowej, wybierz inną aktywność. Gry zręcznościowe mogą dać okazję do wspólnego próbowania, bez zasłaniania oczu. Podobnie działają krótkie, dobrane do wieku gry planszowe. Ważniejsza od odtworzenia dawnej zabawy jest gotowość uczestników do udziału.
Jak przebiega runda i kiedy następuje zmiana ról?
Osoba szukająca staje w środku przygotowanego miejsca i zakłada opaskę dopiero wtedy, gdy wszyscy wiedzą, gdzie się znajdują. Pozostali poruszają się powoli w ustalonych granicach. W prostym wariancie wystarczy delikatne dotknięcie ramienia innego gracza. Wtedy zatrzymujecie się i zamieniacie rolami.
Dorosły informuje o zbliżaniu się do granicy i zatrzymuje rundę, jeżeli sytuacja robi się nieczytelna. Nie chodzi o to, żeby uczestnicy jak najdłużej wymykali się osobie z opaską. Jeśli ktoś stale się oddala, zamiast powiększać gonitwę, wróćcie do uzgodnionego obszaru i przypomnijcie zasady.
Możecie umówić się także na krótki czas szukania. Po jego zakończeniu opaska wraca do dorosłego i kolejny chętny rozpoczyna rundę. Taki wariant ułatwia zmianę ról, gdy nikt nie zostaje dotknięty. Nie ciągnijcie próby w nieskończoność tylko po to, aby udało się wyłonić następną osobę.
Jak zrobić spokojny wariant z rozpoznawaniem maskotek?
Spokojna zabawa w ciuciubabkę może odbywać się bez przemieszczania. Posadź dziecko przy stole i pokaż mu wcześniej trzy lub cztery znajome pluszaki. Wybierz różne kształty: zwierzę z długimi uszami, pluszowego ptaka albo misia o okrągłym pyszczku. Odróżnialne formy będą czytelniejsze niż podobne misie w kilku kolorach.
Dziecko dobrowolnie zamyka oczy lub korzysta z opaski. Podaj mu jedną maskotkę i pozwól zbadać ją dłońmi. Może powiedzieć nazwę zwierzęcia, wskazać rozpoznaną cechę albo poprosić o zakończenie próby. Nie trzeba wymagać konkretnej odpowiedzi, jeśli samo opisywanie miękkich łap czy długiego ogona jest ciekawe.
Potem zamieńcie się rolami. Dorosły może głośno opisywać swój tok rozpoznawania: „Czuję dwa długie uszy, sprawdzę jeszcze ogon”. Taki pokaz pomaga zrozumieć zabawę bez oceniania wyniku. Nie przedstawiajcie tego wariantu jako badania sprawności dotyku lub diagnozy rozwoju dziecka.
Jak dostosować zasady do wieku i zakończyć zabawę w dobrym momencie?
Młodszej grupie zaproponuj krótsze rundy i jedną zasadę zmiany ról. Starsi uczestnicy mogą uzgodnić dodatkową podpowiedź głosową albo rozpoznawanie kilku przedmiotów przy stole. Każdą nową regułę wprowadzaj przed rozpoczęciem następnej próby, tak aby nikt nie dowiadywał się o niej dopiero po swojej kolejce.
Przy rodzeństwie różniącym się wiekiem sprawdza się wspólna para: młodsze dziecko ogląda wybrane maskotki, a starsze wymyśla krótkie opisy do odgadnięcia. Więcej zabaw w parach może pomóc znaleźć kolejny sposób współpracy. Nie trzeba jednak zmieniać każdego spotkania w serię zadań do wykonania.
Zakończ zabawę przy pierwszych oznakach niepokoju, rozdrażnienia albo zmęczenia. Zdejmijcie opaskę i nazwijcie to, co było przyjemne lub trudne. Udział nie wymaga odwagi udowadnianej pozostałym osobom. Ciuciubabka zostaje dobrą zabawą wtedy, gdy można z niej swobodnie zrezygnować i wrócić innym razem.
Najczęściej zadawane pytania
Czy trzeba kręcić ciuciubabką przed startem?
Nie. Możecie rozpocząć spokojnie z ustalonego miejsca, bez dodatkowego dezorientowania osoby z zasłoniętymi oczami.
Co zrobić, gdy dziecko nie chce opaski?
Uszanuj odmowę. Zaproponuj obserwowanie rundy, rolę pomocnika albo inną grę bez zasłaniania oczu.
Czy można bawić się przy stole?
Tak. W spokojnym wariancie dziecko rozpoznaje dotykiem wcześniej obejrzane maskotki, zamiast szukać uczestników w pomieszczeniu.
























































































