Czarny Piotruś: zasady gry i prosta rozgrywka dla dzieci

W ręce zostają dwie karty. Jedna ma parę u sąsiada, druga jest właśnie tym Piotrusiem, którego nikt nie chce zatrzymać do końca. Dzieci lubią tę chwilę oczekiwania, ale najpierw muszą wiedzieć, co robić po wylosowaniu zwykłego obrazka. Zasady opierają się na odkładaniu par i dobieraniu kart z ręki kolejnej osoby.
Przygotujemy pierwszą partię od rozdania po koniec gry. Ustalimy jeden kierunek dobierania i pokażemy przykładową turę. Na koniec zrobimy prostszy domowy zestaw, jeśli pełna talia okaże się na początek zbyt duża.
Spis treści
Podsumowanie:
- Talia składa się z par oraz jednej karty bez pary; rozdajemy wszystkie elementy.
- W swojej turze dobieramy jedną kartę od sąsiada i odkładamy powstałą parę albo zachowujemy kartę.
- Koniec następuje po odłożeniu wszystkich par; jedna osoba zostaje z Piotrusiem.
Jakie karty i ile osób potrzeba do Czarnego Piotrusia?
Do Piotrusia potrzebna jest talia z parami obrazków i jedną kartą bez pary. W gotowych produktach może ona przedstawiać różne postacie i mieć inną nazwę. Najważniejsza jest jej rola. Sprawdź instrukcję, żeby wiedzieć, które dwa obrazki tworzą parę: nie zawsze są to dwie identyczne ilustracje.
Grę można przygotować dla dwóch lub kilku osób, zgodnie z możliwościami zestawu. Na pierwszą próbę dobierz niewielką grupę i pozwól wszystkim zobaczyć przykładowe pary przed tasowaniem. Dziecko powinno rozpoznawać obrazki, zanim zacznie pilnować kolejności. Nie wymaga to czytania wartości zwykłych kart, jeśli korzystacie z talii obrazkowej.
Przy gry karciane sprawdź rodzaj rozgrywki. Piotruś, memory i zwykła talia nie są tym samym. Gotowy Djeco Piotruś KOTKI ma własną kartę bez pary i instrukcję dla określonego wieku oraz liczby uczestników. Inne karcianki w bloku są propozycjami na kolejne spotkania, nie automatycznie kolejnymi wersjami tych samych zasad.
Usiądźcie tak, żeby każdy mógł wygodnie podać sąsiadowi wachlarz kart. Jeśli trzymanie wielu elementów jest trudne, dorosły może pomóc je rozłożyć lub przytrzymać bez zdradzania zawartości. Nie potrzebujecie punktacji, planszy ani nagrody. Celem opisanej partii jest pozbycie się par i niepozostanie z kartą Piotrusia na końcu.
Oszczędzaj w klubie 😎
🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Jak rozdać karty i odłożyć pierwsze pary?
Potasuj talię i rozdaj wszystkie karty, po jednej kolejnym osobom. Przy nieparzystej liczbie elementów gracze mogą mieć stosy różniące się o jedną kartę. Nie trzeba usuwać przypadkowej karty, żeby wyrównać rozdanie. Zmieniłoby to układ par i mogłoby stworzyć dodatkowy obrazek bez partnera.
Każdy ogląda swoje karty i odkłada znalezione pary przed sobą. Na początku dorosły może pokazać ruch na przykładowym zestawie, a potem pomóc dziecku sprawdzić jego rękę. Karta bez pary pozostaje w grze. Nie odkładamy jej razem z dowolnym podobnym kolorystycznie obrazkiem, nawet jeśli oba przedstawiają koty lub inne zwierzęta.
Przykład: masz dwa pasujące obrazki roweru, dwa obrazki parasola i pojedynczą łódkę. Rowery oraz parasole odkładasz, a łódka zostaje do dalszej rozgrywki. Jeżeli w danej talii parę tworzą dwie części jednej ilustracji, najpierw pokaż, jak je dopasować. Dopiero po takim wyjaśnieniu przejdź do dobierania od sąsiada.
Ustalcie, kto zaczyna oraz w którą stronę biegnie kolejka. Możecie przyjąć, że rozpoczyna najmłodsza osoba, wszyscy grają zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a kartę dobieramy od sąsiada po lewej. Ważna jest konsekwencja. Strona nie powinna zmieniać się w zależności od tego, gdzie właśnie znajduje się Piotruś.
Jak wygląda dobieranie karty od sąsiada krok po kroku?
Pierwszy gracz wybiera jedną losową kartę z wachlarza sąsiada po lewej. Nie ogląda wcześniej jej obrazka i nie wymienia jej po zobaczeniu. Jeśli dobrana karta tworzy parę z którąś z jego ręki, odkłada obie. Jeśli nie, zatrzymuje nową kartę w swojej ręce i czeka na następną okazję.
Następnie ruch wykonuje kolejny uczestnik, również dobierając od swojego lewego sąsiada. Tak przechodzicie przez całą grupę. Nie wykonujemy dodatkowej tury w nagrodę za znalezienie pary, chyba że wasz konkretny produkt wyraźnie ma inną instrukcję. Opisana tutaj wersja zachowuje zwykłą kolejność niezależnie od wyniku pojedynczego doboru.
Przykładowo dziecko trzyma łódkę, domek i Piotrusia. Losuje domek, więc odkłada dwa pasujące obrazki. W ręce pozostają łódka i karta bez pary. Nie wygrało jeszcze partii, lecz zmniejszyło liczbę kart. To czytelny moment, żeby pokazać, że dobór i odkładanie par są częścią tego samego ruchu.
W odróżnieniu od odmienne zasady memory nie szukamy dwóch zakrytych obrazków leżących na stole i nie zapamiętujemy ich stałych miejsc. Karty przechodzą między rękami. Dziecko znające memory może potrzebować jednego pokazu tej różnicy. Nie mieszaj reguł, dodając nagłe odwracanie kart na podłodze, kiedy właśnie uczy się dobierania od sąsiada.
Kiedy kończy się gra i kto zostaje z kartą bez pary?
Gracz, który nie ma już kart, kończy swój udział w partii. Pozostali grają dalej i dobierają od najbliższej aktywnej osoby po uzgodnionej stronie. Nie losujemy od kogoś, kto już odłożył ostatnią parę. Dorosły może wskazać nowego sąsiada, żeby przejście było czytelne, szczególnie przy pierwszej rozgrywce w większej grupie.
Partia kończy się, gdy wszystkie pary zostaną odłożone, a jedna osoba zachowa pojedynczego Piotrusia. Nie trzeba wyłaniać kolejności każdego miejsca ani liczyć wartości obrazków. Można podziękować za grę i przygotować następną. Nie oznacza to, że przegrany ma wykonywać ośmieszające zadanie albo zostać wykluczony z dalszej zabawy.
Jeżeli na końcu pozostaje kilka niesparowanych obrazków, sprawdźcie talię. Być może para została przeoczona, karta spadła pod stół lub brakuje elementu w pudełku. Nie dopasowujcie dowolnych ilustracji tylko po to, żeby uzyskać oczekiwany finał. Wspólne sprawdzenie jest prostsze niż spór o to, kto źle grał.
Przy trudnych emocjach nazwij sytuację bez oceniania: „Zostałeś z Piotrusiem i jesteś rozczarowany”. Można zrobić przerwę. Nie obiecuj, że w następnej partii dziecko na pewno wygra, ani nie przesuwaj potajemnie kart. Jasne zasady i możliwość zakończenia spotkania pomagają bardziej niż dopasowanie wyniku do oczekiwań dorosłego.
Jak ułatwić pierwszą rozgrywkę i przygotować własne pary obrazków?
Na pierwszą domową próbę przygotuj kilka par i jedną dodatkową kartę. Mniejszy zestaw łatwiej utrzymać i obejrzeć. Zachowaj jednak pełne pary, zamiast losowo odejmować kilka elementów gotowej talii. Przed tasowaniem policzcie obrazki razem. Dziecko zobaczy, dlaczego jedna postać zostaje bez partnera, a pozostałe mogą zniknąć parami.
Notatniki przydadzą się do wymyślenia własnych obrazków: dwóch słońc, dwóch kubków, dwóch domków i pojedynczej gwiazdy. Najpierw zróbcie szkice, później przenieście je na jednakowe, odpowiednio sztywne kartki przygotowane przez dorosłego. Rewersy powinny wyglądać podobnie. Widoczny z tyłu wyjątkowy znak od razu zdradzałby kartę bez pary.
Do czytelnego zaznaczenia symboli wybierz pisaki. Nie dokładaj skomplikowanych wzorów, jeśli trudno odróżnić pary. Własny zestaw nazwijcie i sprawdźcie na jednej pokazowej turze. Domowe karty nie muszą zastępować gotowej gry na zawsze. Są sposobem na zrozumienie mechanizmu oraz dołączenie własnego pomysłu do rodzinnego popołudnia.
Po skończonej partii zbierzcie wszystkie elementy i sprawdźcie kompletność. Kartę bez pary przechowuj razem z resztą, żeby nie zniknęła przy sprzątaniu. Następnym razem dziecko może samo wyjaśnić początkującemu uczestnikowi jeden ruch. Krótkie „losujesz, sprawdzasz parę, odkładasz albo zostawiasz” przypomina całą najważniejszą zasadę.
Najczęściej zadawane pytania
Ile kart rozdaje się w Czarnym Piotrusiu?
Rozdajemy wszystkie karty z talii. Liczba w rękach może różnić się o jedną. Nie usuwamy przypadkowej karty dla wyrównania, ponieważ mogłoby zabraknąć partnera do kolejnej pary.
Co zrobić po dobraniu karty bez pary?
Zatrzymaj ją w ręce i czekaj na dalszą grę. Przy następnych ruchach karta może zostać wylosowana przez kolejną osobę. Nie odkładamy jej jako pary z dowolnym obrazkiem.
Kiedy kończy się Piotruś?
Gdy wszystkie pary zostały odłożone, a jedna osoba pozostała z jedyną kartą bez pary. Gracze bez kart kończą wcześniej i są pomijani przy dalszym dobieraniu.























































































