Kanasta: zasady gry, wykładanie kart i punktacja

Dwie talie, cztery miejsca przy stole i pierwszy wspólnie wyłożony komplet. Kanasta potrafi wciągnąć na dłużej niż jedno rozdanie, ale na początku jej nazwy brzmią trudniej niż same ruchy. Zaczniemy więc od kolejności tury, a dopiero potem dołożymy punktację. Poniżej opisujemy jeden rodzinny wariant dla czterech osób w parach: po 11 kart, dobieranie jednej karty z zakrytej talii i wymóg jednej kanasty do zakończenia rozdania. Ustalcie go przed pierwszym tasowaniem.
Spis treści
Podsumowanie:
- Opis dotyczy czterech osób w parach i jednej kanasty do zakończenia.
- Przed grą ustalcie progi otwarcia, dobieranie i cały sposób punktowania.
Ile kart i graczy potrzeba do kanasty w parach?
Przygotujcie dwie pełne talie po 54 karty, czyli łącznie 108 kart z czterema jokerami. Sprawdźcie, czy oba komplety zawierają wszystkie wartości od dwójki do asa. Karty do gry powinny mieć wygodne do odróżnienia symbole; ozdobny rewers nie przeszkadza, ale bardzo nietypowe oznaczenia mogą utrudnić naukę.
Usiądźcie tak, aby partnerzy zajmowali miejsca naprzeciwko siebie. Para będzie budować wspólne układy, dlatego zostawcie na nie jeden obszar stołu. Na środku potrzebne są jeszcze dwa stosy: zakryta talia do dobierania i odkryte karty odrzucane przez graczy. Kart partnera trzymanych w ręce nie oglądamy.
Celem jest zbieranie punktów w kolejnych rozdaniach. Pełna partia trwa do osiągnięcia przez parę co najmniej 5000 punktów; po zakończeniu tego rozdania porównuje się wyniki. Do pierwszej lekcji możecie umówić się tylko na jedno rozdanie treningowe. To skrócenie czasu zabawy, a nie zmiana wartości kart czy definicji kanasty.
Materiały do druku
Pobierz cały pakiet PDF (1 strona)
Format A4. Wybierz potrzebne strony w podglądzie wydruku; przy szablonie z wymiarami zachowaj skalę 100%.
Oszczędzaj w klubie 😎
🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Jak rozdać karty i przeprowadzić pierwszą turę?
Rozdający przekazuje każdej osobie po 11 kart. Pozostałe kładzie zakryte na środku, a jedną odsłania obok. Przy czerwonej trójce lub dzikiej karcie na początku stosu stosujcie wybraną instrukcję dotyczącą jego zablokowania; nie wymieniajcie ich dowolnie po zobaczeniu swoich kart. Najłatwiej położyć obok wydrukowaną ściągę z regułami.
W zwykłej turze gracz najpierw dobiera jedną kartę z zakrytego stosu albo zgodnie z warunkami zabiera cały stos odkryty. Następnie może wykładać dozwolone układy i dokładać do układów swojej pary. Kończy, odkładając jedną kartę na stos odkryty. Ruch przechodzi zgodnie z ustaloną kolejnością do sąsiada.
Wykładanie nie jest obowiązkowe w każdej turze. Na początku można dobierać i odrzucać, szukając potrzebnych wartości. Nie zabieramy jednak pojedynczej atrakcyjnej karty spod spodu odkrytego stosu. Wierzchnia karta i zasady pobrania decydują o tym, czy wolno wziąć wszystkie leżące tam karty.
Czerwoną trójkę otrzymaną w rozdaniu lub dobraną z zakrytej talii odkłada się na bok i dobiera kartę zastępczą. Nie służy do zwykłego układu. Czarne trójki mają inne zadanie: na wierzchu stosu blokują jego pobranie w normalnej turze.
Jak wykładać meldunki i tworzyć czystą oraz mieszaną kanastę?
Meldunek to co najmniej trzy karty tej samej wartości, na przykład trzy króle. Kolory nie muszą się zgadzać. Nie układamy tu sekwencji 7–8–9 jak w niektórych innych grach. Partnerzy mogą dokładać do wspólnego meldunku swojej pary, a nie do układów przeciwników.
Dwójki i jokery są dzikimi kartami. Przyjmujemy meldunek z minimum dwiema kartami naturalnymi, najwyżej trzema dzikimi i bez przewagi dzikich nad naturalnymi. Przykład: dwa króle i dwójka tworzą dozwolony początek. Sam zestaw jokerów nie tworzy w tym wariancie zwykłego meldunku.
Układ z co najmniej siedmiu kart jest kanastą. Siedem dam bez zamienników daje kanastę czystą, a damy uzupełnione do dozwolonej liczby kart jokerem lub dwójką tworzą mieszaną. Taką gotową grupę można zebrać w czytelny stosik, pozostawiając widoczne oznaczenie rodzaju.
Pierwsze wyłożenie pary musi spełnić próg punktowy. Przy wyniku poniżej zera wynosi on 15, od zera do 1495 punktów 50, od 1500 do 2995 punktów 90, a od 3000 punktów 120. Liczymy wartości wykładanych kart, nie przyszłą premię za kanastę. Partner korzysta już z dokonanego otwarcia wspólnej pary.
Kiedy wolno zabrać stos, zakończyć rozdanie i policzyć punkty?
Przed otwarciem pary lub przy zamrożonym stosie potrzebujecie dwóch naturalnych kart pasujących do karty z wierzchu, aby od razu utworzyć z nią meldunek. Na przykład dwa króle z ręki pozwalają wykorzystać leżącego na górze króla, jeśli spełnicie także próg otwarcia. Dziką kartę wewnątrz stosu kładzie się w poprzek jako widoczne oznaczenie zamrożenia.
Nie pobierajcie stosu, gdy na górze leży dzika karta albo blokująca czarna trójka. Po otwarciu, przy niezablokowanym i niezamrożonym stosie, wierzchnią kartę można wykorzystać także przez dołożenie do własnego istniejącego meldunku. Dla początkujących dobrym zwyczajem jest pokazanie planowanego wykorzystania wierzchu przed przesunięciem całego stosu.
W naszym wariancie para musi mieć przynajmniej jedną kanastę, aby gracz mógł zejść ze wszystkich kart. Można zakończyć wyłożeniem wszystkiego lub pozostawieniem jednej karty na odrzucenie. Nie dopuszczamy podpowiadania sobie zawartości ręki ani pytania partnera o zakończenie; odmianę z wiążącym pytaniem trzeba osobno uzgodnić.
W notesie do zapisywania wyników rozdzielcie trzy pozycje: wartość kart wyłożonych, premie i wartość kart pozostałych w rękach. Joker jest wart 50, as i dwójka 20, karty od ósemki do króla 10, pozostałe zwykłe karty 5 punktów. Dodajcie 500 za czystą kanastę, 300 za mieszaną i 100 za zwykłe zakończenie; zejście z ręki premiuje się 200 zamiast 100.
Czerwona trójka daje 100 punktów, a komplet czterech łącznie 800. Zgodnie z przyjętym wariantem premia jest dodatnia przy wyłożonym meldunku, a przy jego braku ujemna. Długopisy przydadzą się do zapisania rozliczenia obu par; kart pozostałych w rękach nie odejmujemy od liczby kanast, tylko od punktów.
Jak wygląda przykładowe rozdanie i jak ćwiczyć ze starszym dzieckiem?
Wyobraźcie sobie, że para ma już otwarcie i meldunek z trzech dziewiątek. Gracz dobiera dziewiątkę, dokłada ją do wspólnego układu, a na koniec odrzuca piątkę. Następna osoba robi własną turę; partner nie dopowiada, co miałoby mu pasować. Po siedmiu naturalnych dziewiątkach para ma czystą kanastę.
Do ćwiczenia użyjcie odkrytych przykładowych rąk, ale zaznaczcie, że to nauka, nie normalne rozdanie. Poproście dziecko, aby samo wypowiedziało kolejność: dobieram, ewentualnie wykładam, odrzucam. Następnie dołóżcie zadanie rozpoznania, czy meldunek zawiera za dużo dzikich kart.
Podobnie brzmiące nazwy potrafią mylić. Zasady remika dotyczą innej konstrukcji układów i nie należy przenosić ich automatycznie do kanasty. Zostawcie na stole jedną ściągę, zamiast porównywać kilka internetowych wersji w czasie każdej tury. Gdy rodzina chce później zagrać inną odmianą, najpierw wspólnie wypiszcie zmieniane reguły.
Pytania i odpowiedzi
Czy w kanastę można grać we dwoje?
Tak, ale rozdanie i dobieranie mogą wyglądać inaczej. Ten poradnik opisuje wariant czteroosobowy. Nie zmniejszaj automatycznie liczby graczy przy zachowaniu wszystkich pozostałych reguł; wybierz pełną instrukcję wariantu dwuosobowego.
Czy trzeba mieć dwie kanasty do zakończenia?
W przyjętym tu wariancie dla par wystarcza jedna. Istnieją odmiany wymagające dwóch, dlatego uzgodnij ten warunek przed rozdaniem. Podczas jednej partii nie zmieniaj go zależnie od tego, komu bardziej odpowiada.
Co zrobić, kiedy kończy się zakryta talia?
Nie przetasowuj samowolnie odrzutów. Gdy nie da się już legalnie kontynuować dobierania, rozliczcie rozdanie zgodnie z przyjętą instrukcją. Wcześniejsze odkrycie ostatniej czerwonej trójki także wymaga uwzględnienia braku karty zastępczej.
















































































