Przejdź do treści

Jak zrobić teatrzyk cieni z kartonu? Scena i pierwszy spektakl

Autor:
Dzieci oglądają teatrzyk cieni z kartonową sceną i sylwetkami na jasnym ekranie, wśród kolorowych dekoracji z proporczyków
Ron Lach/Pexels

Do małego teatrzyku cieni potrzebujesz stabilnego pudełka, jasnego półprzezroczystego ekranu, trzech papierowych postaci i latarki. Światło ustawiasz za postaciami, a widzowie siedzą po drugiej stronie ekranu. Dorosły przygotowuje wycięcia, dziecko wybiera wygląd bohaterów i porusza nimi podczas przedstawienia. Jeśli zastanawiasz się, jak zrobić teatrzyk cieni, zacznij od jednej niewielkiej sceny. Poniższy projekt pozwoli odegrać własną historię o poszukiwaniu księżyca bez budowania dużej domowej dekoracji.

Podsumowanie:

  • Ustaw światło za postacią, postać za ekranem, a widzów przed sceną.
  • Dorosły przygotowuje trudne wycięcia i sprawdza stabilność pudełka.
  • Odegrajcie trzy krótkie sceny, a potem zmieńcie role lub zakończenie.

Jaki karton, ekran i oświetlenie przygotować do małej sceny?

Wybierz sztywne pudełko, które stoi stabilnie na szerszym boku i ma otwartą tylną część. Na pierwszą próbę wystarczy karton z frontem mniej więcej wielkości kartki A4. Przygotuj cienki jasny papier przepuszczający światło, karton na postacie, taśmę, ołówek oraz paski sztywnej tektury na uchwyty. Dopasuj wielkość ekranu do pudełka, a nie odwrotnie.

Zanim zaczniesz cięcie, zrób próbę materiału: ustaw źródło światła za papierem i przesuń przed nim dłoń. Jej cień powinien być widoczny z drugiej strony. Jeśli papier jest zbyt gruby, zmień go na cieńszy. Nie przyklejaj materiału bezpośrednio do latarki i nie okrywaj jej żadną tkaniną.

latarki dziecięce z ciągłym światłem pozwalają oświetlić własne postacie. Funkcja wyświetlania gotowych obrazków nie jest tu potrzebna. Ustaw źródło na stabilnej podstawie za pudełkiem, poza miejscem poruszania rąk. W pokoju może pozostać łagodne światło potrzebne do bezpiecznego przejścia. Teatrzyk nie wymaga całkowitego zaciemnienia ani użycia bardzo mocnej lampy.

Oszczędzaj w klubie 😎

🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Odbierz swoje 10 punktów
Dziecko w aucie bawi się swoją zabawką

Jak dorosły wycina ramę i mocuje papierowy ekran?

Na froncie pudełka odrysuj prostokąt, zostawiając szeroką kartonową ramę dookoła. Przykładowo przy ściance około 30 na 22 cm można zaplanować otwór 24 na 16 cm. To orientacyjny projekt: zachowaj większe brzegi, jeśli karton jest miękki. Nie wycinaj całej przedniej ściany, bo pudełko straci część sztywności.

Otwór przygotowuje dorosły, pracując na odpowiednio zabezpieczonym podłożu. nożyczki przydadzą się do lżejszych elementów, natomiast trudnego cięcia sztywnej tektury nie przekazuj dziecku. Usuń ostre zadziory, resztki zszywek i odstające fragmenty. Tylna strona powinna pozostać otwarta, aby można było swobodnie poruszać postaciami bez wkładania głowy do pudełka.

Przyklej ekran od wewnętrznej strony ramy, chwytając taśmą wszystkie cztery brzegi. Wygładź go bez bardzo mocnego napinania. Postaw scenę na stabilnym blacie i sprawdź, czy nie przechyla się po lekkim dotknięciu. Jeśli wymaga podparcia, dodaj szeroką kartonową podstawę. Ustawienie powinno wytrzymać zwykłe ruchy uchwytów, zanim zaprosisz widzów.

Jak zrobić trzy postacie i ustawić je za ekranem?

Przygotuj trzy proste sylwetki: królika z długimi uszami, sowę z dwiema charakterystycznymi wypustkami i okrągły księżyc. Królik może mieć około 7 cm wysokości, a pozostałe figury podobną skalę. W małej scenie czytelny obrys daje lepszy efekt niż duża liczba drobnych wycięć. Oczy narysowane na nieprzezroczystym kartonie nie będą automatycznie widoczne jako jasne punkty.

Dziecko może zaplanować kształty, a dorosły pomóc przy trudniejszych fragmentach. pisaki wykorzystaj do zaznaczenia obrysów oraz ozdobienia ramy. Do każdej sylwetki przymocuj od tyłu płaski pasek tektury pełniący funkcję uchwytu. Uchwyt ma wystawać poniżej sceny lub z boku, tak aby dłoń animatora nie zasłaniała bohatera.

Ustaw kolejno: latarkę, postać, ekran i miejsce widza. Zacznij z sylwetką blisko ekranu, bez dociskania jej do papieru. Przesuwaj tylko jednego bohatera i sprawdź, czy może wejść oraz wyjść ze sceny bez zderzenia z ramą. Druga osoba obserwuje efekt od strony widowni. Zamieńcie się miejscami, zanim zaczniecie opowiadanie.

Sprawdź widoczność wszystkich figur osobno. Jeśli sowa i królik mają podobny obrys, wydłuż uszy królika albo uprość skrzydła sowy. Nie dodawaj kilkunastu szczegółów, których widownia i tak nie rozpozna. Zrób próbę wejścia z obu boków sceny i ustal, gdzie odkładacie figurę po wyjściu, żeby nie potrącić latarki przy szukaniu kolejnej.

Jak odegrać historię o zaginionym księżycu w trzech scenach?

Scena pierwsza: pusta polana

Narrator mówi: „Królik wyszedł na polanę. Zawsze witał stąd księżyc, ale dzisiaj nie widział go na niebie”. Królik pojawia się przy dolnej krawędzi i rozgląda w dwie strony. Pyta: „Księżycu, gdzie jesteś?”. Zatrzymajcie postać na chwilę, żeby widz zdążył zobaczyć uszy i usłyszeć pytanie. Księżyc pozostaje jeszcze poza ekranem.

Dorosły może prowadzić narrację, a dziecko poruszać królikiem. Jeśli dziecko chce samo mówić, narrator ogranicza się do pierwszego zdania. Nie trzeba zapamiętywać dialogu dosłownie: ważne, żeby na początku było wiadomo, kogo bohater szuka.

Scena druga: rada sowy

Sowa powoli wchodzi z boku. Mówi: „Sprawdźmy po kolei. Co widzisz nad drzewami?”. Królik odpowiada: „Widzę ciemną plamę”. Sowa wyjaśnia: „Może księżyc schował się za chmurą? Poczekajmy i popatrzmy jeszcze raz”. Obie postacie zostają przez moment nieruchomo. Narrator dodaje: „Przez polanę przeszedł cichy wiatr”.

W tym miejscu widzowie mogą delikatnie zaszeleścić kartką, zamiast dmuchać na scenę i przewracać dekoracje. Księżyc nadal jest poza ekranem. Napięcie powstaje dzięki oczekiwaniu, bez głośnego straszenia i nagłego gaszenia światła.

Scena trzecia: powrót światła

Animator powoli wsuwa okrągłą sylwetkę u góry ekranu. Królik woła: „Już cię widzę!”. Sowa odpowiada: „Czasem trzeba chwilę poczekać i spojrzeć z innego miejsca”. Narrator kończy: „Królik pożegnał sowę, a księżyc został nad polaną”. Postacie kolejno schodzą ze sceny, a animatorzy pokazują je widowni.

To umowna bajkowa historia, nie model działania księżyca. Po przedstawieniu dziecko może wymyślić inne zakończenie: chmura okazuje się żaglem, sowa szuka okularów albo królik zaprasza przyjaciela na polanę. Zachowajcie początek, mały problem i rozwiązanie, a zmieniajcie pojedyncze szczegóły.

Co poprawić, gdy postaci nie widać albo scena się przewraca?

Jeśli cień jest niewyraźny, zacznij od zbliżenia postaci do ekranu i sprawdzenia, czy światło nie pada z kilku kierunków. Przesuwaj jeden element naraz. Nie wymieniaj od razu całej konstrukcji: problem może wynikać z położenia latarki, zbyt grubego papieru lub ręki zasłaniającej sylwetkę. Poproś widza o konkretną informację, co widzi.

Gdy uchwyty zahaczają o ramę, skróć drogę wejścia postaci lub zmniejsz jedną figurę. Nie wciskaj jej przez zbyt mały otwór, bo łatwo uszkodzić ekran. Jeśli pudełko się chwieje, przerwij przedstawienie i popraw podstawę. Dziecko nie powinno jednocześnie przytrzymywać sceny, operować lampą i poruszać trzema bohaterami.

Po próbie odłóż postacie płasko, a latarkę wyłącz i przechowaj zgodnie z jej instrukcją. Następnym razem możecie zamienić role albo dopisać jedną scenę, korzystając z tej samej konstrukcji. Nie potrzeba nowych dekoracji do każdego spektaklu. Najbardziej użyteczne jest takie ustawienie, w którym dziecko może swobodnie prowadzić bohatera, a widz rozumie, co właśnie dzieje się w historii.

Przy dwóch animatorach podzielcie przestrzeń za sceną. Jeden prowadzi bohaterów w dolnej części, a drugi wsuwa księżyc od boku u góry. Przećwiczcie samo przekazanie kolejki bez dialogów, a dopiero potem połączcie je z opowiadaniem. Gdy udział bierze jedno dziecko, dorosły może pozostać narratorem i obsługiwać drugi uchwyt. Nie trzeba trzymać wszystkich figur jednocześnie w małych dłoniach.

Najczęściej zadawane pytania

Czy do teatrzyku potrzebna jest latarka z projektorem?

Nie. Potrzebne jest zwykłe ciągłe światło padające na własne sylwetki. Gotowe slajdy z projektora służą do innego sposobu opowiadania historii.

Dlaczego postać jest niewyraźna?

Sprawdź odległość sylwetki od ekranu, położenie źródła światła i grubość papieru. Zacznij od postaci ustawionej blisko ekranu i zmieniaj jeden warunek naraz.

Czy dziecko musi nauczyć się całego scenariusza?

Nie. Może poruszać jedną postacią, podczas gdy dorosły opowiada, albo samodzielnie wymyślać kwestie. Trzy sceny pomagają uporządkować historię bez obowiązku odtwarzania zdań słowo w słowo.

Źródła

Najlepsze artykuły plastyczne dla dzieci

Do góry