Jak zrobić komiks z dzieckiem? Bohaterowie, kadry i dymki

Kot zgubił czapkę. Za chwilę sprawdzi pudełko, zajrzy pod krzesło i odkryje, że nakrycie głowy założył pluszowy smok. To już pomysł na komiks: kilka zdarzeń, bohater i zakończenie, które można pokazać obrazkami. Nie trzeba umieć rysować jak zawodowy ilustrator. Ważniejsze, żeby czytelnik wiedział, co wydarzyło się po czym.
Zrobimy krótką historię w czterech lub sześciu kadrach. Dziecko wybierze postać i przygodę, a dorosły pomoże rozplanować kartkę oraz zapisać podyktowane dialogi. Puste pola będą zaproszeniem do opowiadania, nie gotową bajką do pokolorowania.
Spis treści
Podsumowanie:
- Pierwszy komiks oprzyj na jednym celu bohatera i kilku kolejnych zdarzeniach.
- Rozplanuj kadry oraz miejsce na dymki przed dokładnym kolorowaniem.
- Po przeczytaniu poprawiaj czytelność historii, pozostawiając dziecku autorstwo rysunków i zakończenia.
Jaki pomysł i bohatera wybrać do pierwszego komiksu?
Najprostszy temat zaczyna się od pytania: czego chce bohater? Znaleźć piłkę, wrócić do domu, przygotować niespodziankę albo zbudować most. Jeden cel wystarczy na pierwszy komiks. Gdy dziecko proponuje pięć przygód naraz, wybierzcie tę, którą da się opowiedzieć w kilku scenach. Pozostałe pomysły zapiszcie na później.
Bohater może być wymyślony, ale powinien pozostać rozpoznawalny na kolejnych obrazkach. Ustalcie jeden szczegół: niebieską czapkę, pasiasty brzuch czy duże okulary. Nie trzeba odtwarzać identycznej twarzy w każdym kadrze. Wybrany znak pomaga czytelnikowi zobaczyć tę samą postać nawet wtedy, gdy kreska trochę się zmienia.
Przygotuj zwykły ołówek, gumkę i większą kartkę. Na początku nie używajcie wszystkich kolorów naraz. Pomysł na historię łatwiej poprawić przy lekkim szkicu niż po dokładnym wypełnieniu całego tła. Dziecko może opowiedzieć scenę ustnie, a potem narysować tylko jej najważniejszy element. Rysowanie nie musi wyprzedzać opowiadania.
Umówcie się również, kto podejmuje decyzje. Dorosły może zapytać, co widzimy w następnym polu, lecz nie powinien dopisywać własnego zakończenia bez uzgodnienia. Jeśli historia jest o kocie, który znajduje czapkę w kosmosie, nie musi wracać do realistycznego mieszkania. Własny komiks może korzystać z bardzo swobodnej wyobraźni.
Oszczędzaj w klubie 😎
🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Jak podzielić krótką historię na początek, przygodę i zakończenie?
Opowiedzcie całość w trzech zdaniach: bohater ma kłopot, próbuje coś zrobić, na końcu coś się zmienia. W naszym przykładzie kot szuka czapki. Sprawdza dwa miejsca, a potem zauważa ją na głowie smoka. To wystarczy, żeby zarysować początek, środek i finał bez rozbudowanego opisu świata.
Teraz rozdziel zdania na pojedyncze zdarzenia. Pierwszy obrazek pokaże kota szykującego się do wyjścia. Drugi: puste pudełko. Trzeci: poszukiwanie pod krzesłem. Czwarty: smoka w czapce. W sześciu kadrach można dodać reakcję kota i wspólne zakończenie. Liczba pól wynika z historii, nie odwrotnie.
Przygotuj pisaki na późniejszy kontur i kolory, ale przedtem pokażcie palcem przebieg opowieści na pustej kartce. Dziecko może zdecydować, czy najważniejsze odkrycie ma zająć więcej miejsca. W pierwszym komiksie podobnej wielkości prostokąty są wygodniejsze niż wiele nakładających się paneli. Łatwiej zachować kolejność i dopisać tekst.
Jeśli bohater ma powiedzieć bardzo dużo, wybierzcie jedno najważniejsze zdanie. Resztę można pokazać obrazem albo zostawić jako słowa narratora pod kadrem. „Nie ma!” obok pustego pudełka jest czytelniejsze niż długi opis wszystkich miejsc, które kot już sprawdził. Krótsza wypowiedź daje też miejsce na rysunek.
Jak rozplanować cztery lub sześć kadrów na kartce?
Podziel kartkę na dwa rzędy po dwa albo po trzy pola. Zostaw między nimi odstępy i wolny brzeg. Pracujemy w kolejności od lewej do prawej, potem przechodzimy do następnego rzędu. Małe numery w rogach mogą pomóc na etapie planowania; gotowy komiks nie musi później polegać na strzałkach prowadzących przez każdy szczegół.
W każdym polu zaznacz najpierw postać i najważniejszy przedmiot. Nie zaczynaj od czasochłonnego tła, jeśli na końcu zabraknie miejsca na bohatera. Prosty stół, jeden fragment drzwi czy pojedyncze drzewo często wystarczają do pokazania miejsca. Czytelność przygody jest ważniejsza niż liczba drobnych rzeczy dookoła.
Jeżeli komiks ma powstawać w notatniki, sprawdź format strony. Mały notes nada się na pojedynczy kadr lub szkice, ale sześć scen z dialogami może potrzebować większej kartki. Nie ściskaj pisma tylko dlatego, że okładka bardzo się dziecku podoba. Pojemność historii zależy także od miejsca na tekst.
Przed przejściem do kolorów przeczytajcie same szkice. Czy wiadomo, że kot czegoś szuka? Czy pudełko jest puste? Czy czapka na głowie smoka przypomina tę z początku? Gdy brakuje wskazówki, dołóż jeden szczegół, zamiast objaśniać czytelnikowi wszystko poza kartką. Rysunek może powiedzieć więcej po niewielkiej zmianie.


Jak narysować dymki i zmieścić w nich dialogi?
Miejsce na dymek zaplanuj przed zapisaniem pełnej wypowiedzi. Najpierw lekko wpisz tekst, potem otocz go kształtem. Ogonek skieruj do postaci, która mówi. Jeżeli w kadrze są dwa dialogi, ułóż je tak, żeby odbiorca wiedział, od którego zacząć. Unikaj krzyżowania ogonków przez cały obrazek.
Dziecko niepiszące samodzielnie może podyktować zdanie dorosłemu. Zapisz dokładnie jego pomysł, ewentualnie wspólnie go skróć. Nie zamieniaj przy tej okazji każdej potocznej wypowiedzi w oficjalny opis. Bohater może powiedzieć „Ojej!” lub „Mam cię!”. Komiks nie wymaga długiego zdania w każdym polu ani komentarza narratora przy każdej czynności.
Do kolorów przydadzą się kredki ołówkowe. Wybierzcie kilka powtarzających się barw, żeby postać nie zmieniała wyglądu przypadkowo. Mocny wzór na ubraniu można zaznaczyć jednym kolorem. Jeśli dziecko chce inną czapkę w ostatnim kadrze, zapytaj, czy to celowa zmiana w historii. Może właśnie powstał nowy, ciekawy finał.
Odgłosy zapiszcie tam, gdzie coś się wydarza: „stuk” przy przewróconym pudełku, „puk” przy drzwiach. Nie muszą być ogromne. Jedna głośna plama liter może odwrócić uwagę od ważnej miny bohatera. Puste miejsce również pracuje na opowieść; nie trzeba uzupełniać każdego białego fragmentu dodatkowym tekstem.
Jak dopracować gotowy komiks i przeczytać go komuś na głos?
Zaproś pierwszego czytelnika i pozwól mu samodzielnie obejrzeć komiks. Autor może usiąść obok, ale nie musi od razu tłumaczyć wszystkich scen. Zwróćcie uwagę, przy którym obrazku odbiorca się zatrzymuje. Jeśli pyta, kto właśnie mówi, może wystarczy poprawić ogonek dymku. Jeśli gubi kolejność, sprawdźcie układ pól.
Poprawiajcie tylko to, co pomaga zrozumieć historię. Krzywa noga kota nie musi zniknąć, jeśli od początku wiadomo, że to on. Nie przerysowuj całej pracy za dziecko. Możecie zakleić mały fragment czystym kawałkiem papieru lub wykonać nową wersję jednego kadru, zachowując pierwszą jako część procesu.
Na okładce albo nad pierwszym rzędem wpiszcie tytuł i imię autora. Wartość pracy nie zależy od profesjonalnego podpisu czy oprawy. Jeśli dziecko chce połączyć kilka historii, przygotujcie osobne strony i miejsce na ich odkładanie. Inną formą własnej opowieści jest książeczkę harmonijkę, gdzie ciąg obrazków rozkłada się w długi pasek.
Po pierwszym komiksie można zmienić jedną rzecz: opowiedzieć historię bez słów, oddać rolę narratorowi albo narysować zakończenie z punktu widzenia smoka. Nie trzeba powtarzać od początku całego kursu rysowania. Własny bohater i kilka rozpoznawalnych kadrów wystarczą, żeby kolejna kartka znowu zaczęła opowiadać.
Najczęściej zadawane pytania
Ile kadrów powinien mieć pierwszy komiks dziecka?
Cztery lub sześć pól zwykle wystarcza na krótką historię. Liczbę dopasuj do pomysłu i cierpliwości autora, zostawiając miejsce na bohaterów oraz dialogi.
Czy trzeba dobrze rysować, żeby zrobić komiks?
Nie. Proste postacie i kilka czytelnych szczegółów wystarczą. Ważne, żeby odbiorca rozpoznawał bohatera oraz kolejność zdarzeń.
Jak zrobić dymek, żeby zmieścił się tekst?
Najpierw zaznacz miejsce i lekko zapisz krótką wypowiedź, potem obrysuj dymek. Ogonek powinien wskazywać mówiącą postać; przy kilku dialogach zadbaj o kolejność czytania.


























































































