Przejdź do treści

Emocje – karty pracy do druku dla dzieci

Autor:
Dziecko rysuje twarz kredkami przy drewnianym stole
Vlada Karpovich/Pexels

Kot zgubił kapelusz. Jedno dziecko uzna, że jest mu smutno, drugie zauważy złość, a trzecie zapyta, czy ktoś pomógł mu szukać. Właśnie od takiej krótkiej historii można zacząć rozmowę o uczuciach. Nasze karty pracy o emocjach łączą obrazki, pytania i miejsce na własny rysunek. Pobierzcie wybrane strony, rozłóżcie kilka kredek i sprawdźcie, co dzieci zauważą w zachowaniu bohaterów.

Podsumowanie:

  • Wybierz jedną historyjkę i pozwól dziecku wyjaśnić własny wybór.
  • Karty są pomocą do zabawy i rozmowy, nie testem ani terapią.

Jakie karty o emocjach można pobrać i jak je wydrukować?

Pakiet zawiera osiem stron A4: dużą planszę z minami, dwie strony do dopasowywania, cztery krótkie historyjki i kartę do narysowania własnej buźki. Nie trzeba drukować wszystkiego jednego dnia. Na pierwszą rozmowę wystarczą dwie miny i jedna sytuacja; resztę schowajcie na kolejne spotkanie przy stole.

Wydrukujcie strony w rzeczywistym rozmiarze albo z dopasowaniem do pola zadruku, sprawdzając podgląd. Do kolorowania wystarczą zwykły papier i kredki ołówkowe. Karty mają duże pola, ale dziecko nie musi wypełnić ich dokładnie. Dorosły może przeczytać krótkie podpisy, a dziecko wskazywać obrazki lub dopowiadać odpowiedzi.

Materiały są pomocą do wspólnej rozmowy i zabawy, nie testem sprawdzającym rozwój. Nie liczymy poprawnych odpowiedzi ani nie wystawiamy wyniku. Ta sama historyjka może wywołać różne skojarzenia. Zamiast natychmiast poprawiać wybór miny, zapytajcie, który szczegół obrazka skłonił dziecko do takiego pomysłu.

Materiały do druku

Pobierz cały pakiet PDF (8 stron)

Format A4. Wybierz potrzebne strony w podglądzie wydruku; przy szablonie z wymiarami zachowaj skalę 100%.

Oszczędzaj w klubie 😎

🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Odbierz swoje 10 punktów
Dziecko w aucie bawi się swoją zabawką

Jak dopasowywać miny do krótkich historyjek?

Rozłóżcie przed dzieckiem radość, smutek, złość i strach. Nazwijcie je spokojnie, wskazując proste szczegóły: usta, brwi, łzy albo postawę ciała. Obrazkowa mina jest tylko umownym znakiem. W prawdziwym życiu ludzie pokazują uczucia różnie, dlatego nie rozpoznajemy ich niezawodnie na podstawie jednego grymasu.

Przeczytajcie historię o kotku, któremu rozsypały się klocki. Dziecko wybiera jedną lub kilka buziek i kładzie je obok scenki. Potem dopytajcie: co mogło wydarzyć się chwilę wcześniej? Czy kotek budował sam? Czy ktoś potrącił wieżę? Dodanie szczegółu może zmienić odpowiedź, a taka zmiana nie jest błędem.

W kolejnej rundzie zamieńcie role. Dziecko wybiera minę, a dorosły wymyśla krótką sytuację, w której bohater mógłby tak się czuć. Trzy zdania wystarczą. Unikajcie bardzo trudnych lub przerażających opowieści, których karta nie potrzebuje. Gdy rozmowa staje się męcząca, zakończcie na jednej historyjce zamiast przerabiać cały pakiet.

Jak rozmawiać o radości, smutku, złości i strachu?

Przy radości można zapytać, czym bohater chce się podzielić. Przy smutku: kogo chciałby mieć obok. Przy złości: co mu przeszkodziło i jak może to powiedzieć. Przy strachu: czego potrzebuje, aby dowiedzieć się więcej albo poprosić o wsparcie. Takie pytania prowadzą dalej niż samo nazywanie min.

Nie dzielcie uczuć na dobre i złe. Rozmowa może natomiast pokazywać różnicę między przeżyciem a działaniem: można czuć złość, ale nie zgadzać się na uderzanie. Wymyślcie z dzieckiem dwa sposoby zachowania bohatera, na przykład powiedzenie o problemie i poproszenie o chwilę przerwy. Nie potrzebujecie jednej odpowiedzi pasującej do wszystkich sytuacji.

W grach edukacyjnych sprawdźcie rzeczywisty sposób zabawy, zanim dobierzecie dodatkową pomoc. Na początek lepsza będzie krótka historyjka z wyraźnymi obrazkami niż rozbudowana instrukcja. Nie obiecujemy, że jedna gra lub komplet kart nauczy dziecko regulacji emocji. Materiał ma stworzyć okazję do rozmowy, do której można wracać także bez kartek.

Jak odegrać historyjkę pacynkami i wymyślić pomoc dla bohatera?

Wybierzcie dwie pacynki i przydzielcie im role: jedna budowała wieżę, druga przypadkiem ją przewróciła. Zagrajcie scenkę do momentu problemu, a potem zatrzymajcie przedstawienie. Dziecko może zdecydować, co bohaterowie powiedzą dalej, albo samo przejąć jedną postać. Dorosły nie musi od razu doprowadzać historii do idealnego rozwiązania.

Spróbujcie dwóch zakończeń. W pierwszym kotek odchodzi bez słowa, w drugim mówi, że chce odbudować wieżę i potrzebuje pomocy. Zapytajcie, co zmieniło się dla drugiej postaci. Rozmawiajcie o konkretnej scence, zamiast przepytywać dziecko z zasad właściwego zachowania.

Pacynka może też zwyczajnie nie znać nazwy uczucia. Dziecko pomaga jej spojrzeć na kartę albo rysuje nową minę. Gdy nie chce mówić, wystarczy gest, wskazanie lub ułożenie obrazków. Nie wyciągajcie z milczenia wniosków o problemie emocjonalnym. Wspólna zabawa nie jest diagnozą, a wybór postaci nie musi opowiadać o osobistym doświadczeniu dziecka.

Jak wybrać karty do wieku dziecka i wracać do nich w zabawie?

Młodszemu dziecku pokażcie jedną stronę i pozwólcie wskazać to, co zauważa. Starsze może dopisywać wypowiedzi bohaterów, układać własną kolejność zdarzeń i porównywać różne zakończenia. Zwiększajcie trudność przez treść rozmowy, a nie przez liczbę stron do wypełnienia. Karta bez pokolorowanych wszystkich pól też jest wykorzystana.

Nie przypisujcie uczuciom obowiązkowych kolorów. Dla jednego dziecka złość może być czerwona, dla innego zielona; w tym zadaniu kolor służy jego pomysłowi. Na pustej buźce można zaznaczyć mieszaninę uczuć lub wymyślić minę, której nie ma w gotowym zestawie. Dopytajcie o znaczenie, zamiast zgadywać je z rysunku.

W pomocy dziecku w przeżywaniu emocji przydają się również krótkie rozmowy o codziennych, rzeczywistych sytuacjach. W samym środku trudnego momentu wydruk nie zawsze będzie potrzebny. Po zabawie odłóżcie karty do jednej teczki i zapiszcie tylko pomysły, do których dziecko chce wrócić. Nie twórzcie z nich dziennika ocen jego nastroju.

Pytania i odpowiedzi

Czy dziecko musi nazwać wszystkie emocje?

Nie. Można zacząć od wskazania obrazka, gestu lub opowieści o bohaterze. Nazwy pojawiają się w rozmowie dorosłego, ale nie muszą być natychmiast powtarzane. Dobierz liczbę kart do zainteresowania dziecka, a nie do chęci ukończenia całego pakietu.

Czy kartę można wykorzystać w przedszkolu?

Tak, autorski pakiet można wydrukować do domowej i grupowej pracy z dziećmi. Przy wspólnej zabawie używaj fikcyjnych sytuacji. Nie wymagaj publicznego opowiadania o prywatnych przeżyciach ani porównywania odpowiedzi poszczególnych dzieci.

Czy karty pomagają rozpoznać zaburzenia?

Nie są narzędziem diagnostycznym. Odpowiedź na rysunku nie potwierdza ani nie wyklucza trudności. Jeżeli niepokoją Cię zachowanie lub samopoczucie dziecka, omów konkretne obserwacje z odpowiednim specjalistą; nie interpretuj samodzielnie wyniku zabawy.

Źródła

Najlepsze artykuły plastyczne dla dzieci

Do góry