Przejdź do treści

Bajka o smokach: wyprawa po zaginioną gwiazdę

Autor:
Pluszowy szary smok dla dziecka z projektorem nocnym na grzbiecie, leżący na łóżk. Cloud B Pluszowy projektor dla dzieci Smok przyjaciel do snu Twilight Buddies
Zdjęcie produktowe: Cloud B Pluszowy projektor dla dzieci Smok przyjaciel do snu Twilight Buddies

Każda noc w Smoczej Dolinie zaczynała się tak samo: na niebie pojawiała się najjaśniejsza gwiazda, a jej blask odbijał się w jeziorze i prowadził mieszkańców do domów. Pewnego wieczoru światło zgasło. Bajka o smokach opowiada o trójce przyjaciół, którzy ruszyli jej szukać, choć każde z nich wyobrażało sobie tę wyprawę zupełnie inaczej.

Dopasowane do tematu

Podsumowanie:

  • Trzy smoki wyruszają wspólnie na poszukiwanie zaginionej gwiazdy.
  • Historia jest przeznaczona do wspólnego czytania i rozmowy.
  • Po lekturze można odegrać przygodę i wymyślić własne zakończenie.

Gwiazda znika znad Smoczej Doliny

W Smoczej Dolinie mieszkały trzy smoki: Mila, Tolek i Felek. Mila miała srebrzyste skrzydła i zawsze najpierw rozglądała się uważnie wokół. Tolek był duży, zielony i bardzo lubił układać plany. Felek zaś nosił na ogonie małą niebieską kokardę, bo twierdził, że dzięki niej łatwiej wpada na pomysły.

Wieczorem smoki spotykały się na Wzgórzu Siedmiu Kamieni. Siadały obok siebie i patrzyły, jak pierwsza gwiazda rozświetla niebo.

– Już jest! – wołał zwykle Felek.

Tego dnia jednak nie miał czego wołać. Niebo było granatowe, księżyc świecił wysoko, lecz najjaśniejszej gwiazdy nigdzie nie było.

– Może schowała się za chmurą? – zapytała Mila.

– Nie ma żadnej chmury – odparł Tolek i zmarszczył czoło. – Sprawdźmy dolinę.

Smoki poleciały nisko nad dachami domów. W oknach paliły się lampki, ale mieszkańcy przystawali na ścieżkach i spoglądali w górę. Bez gwiazdy trudno było rozpoznać drogę przez pola, a nawet jezioro wyglądało inaczej, jakby zgubiło swój srebrny kolor.

Przy studni spotkały panią Borsuczycę, która niosła koszyk z jabłkami.

– Widzieliście może jasne światełko? – spytała. – Zwykle wskazuje mi drogę do domu, a dziś jabłka niemal rozsypały mi się po drodze.

– Znajdziemy je – powiedziała Mila.

– Najpierw ustalmy, gdzie gwiazda mogła zniknąć – dodał Tolek.

Felek przysiadł przy brzegu jeziora. Woda była spokojna, ale na piasku leżało coś niezwykłego: trzy maleńkie, błyszczące drobinki, ułożone w linię prowadzącą ku Szumiącemu Lasowi.

– To nie wygląda jak zwykły piasek – szepnął.

Mila przyjrzała się śladom.

– Prowadzą do lasu. Ruszajmy, zanim znikną.

Oszczędzaj w klubie 😎

🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Odbierz swoje 10 punktów
Dziecko w aucie bawi się swoją zabawką

Trzy smoki ruszają przez Szumiący Las

Szumiący Las zawdzięczał swoją nazwę liściom, które poruszały się nawet wtedy, gdy nie wiał wiatr. Gdy ktoś przechodził między drzewami, liście szeptały cicho: „Tędy… nie tędy… może tam…”.

– Nie lubię, kiedy drzewa mówią zagadkami – mruknął Tolek.

– Ja lubię – odpowiedział Felek. – Tylko nie zawsze rozumiem, co mają na myśli.

Mila prowadziła przyjaciół ścieżką z błyszczących drobinek. Co kilka kroków zatrzymywała się, żeby sprawdzić, czy nie skręcają za wcześnie. Tolek liczył drzewa rosnące po obu stronach drogi, bo uznał, że to pomoże im wrócić. Felek wypatrywał wszystkiego, co mogło wyglądać choć odrobinę gwiezdnie: błyszczących chrząszczy, kropli rosy i srebrnych pajęczyn.

Wkrótce dotarli na polanę, gdzie rosły trzy ogromne paprocie.

– To chyba nie przypadek – stwierdziła Mila.

Na największej paproci wisiała kartka przyczepiona łodyżką.

„Kto idzie za światłem, niech wybierze drogę, która nie jest najkrótsza ani najszersza.”

Tolek od razu spojrzał na trzy ścieżki wychodzące z polany. Przy pierwszej stała tabliczka „Najszersza droga”. Przy drugiej widniał napis „Najkrótsza droga”. Trzecia wiła się między krzakami jagód i znikała za małym strumieniem.

– Najkrótsza odpada – powiedział. – Najszersza też. Zostaje ta przy strumieniu.

– A skąd wiemy, że nie prowadzi donikąd? – zapytał Felek.

– Nie wiemy – odparła Mila. – Ale możemy sprawdzać drogę razem.

Ścieżka była kręta, lecz przyjemna. Smoki musiały przejść po płaskich kamieniach przez strumień, ominąć kępę wysokich traw i odsunąć gałęzie leszczyny. Za krzakami znalazły kolejne błyszczące drobinki. Teraz było ich więcej, a wśród nich leżało małe piórko, jasne jak promień księżyca.

– Gwiazda musiała tędy przechodzić albo ktoś ją tędy niósł – powiedziała Mila.

Wtedy las zaszumiał wyraźniej niż wcześniej.

– Most… kamienny most… – wyszeptały liście.

Zagadka strażnika kamiennego mostu

Za lasem płynęła Rzeka Zawrotka. Nie była szeroka, ale jej nurt zmieniał kierunek tak często, że trudno było ocenić, gdzie popłynie za chwilę. Nad wodą wznosił się stary kamienny most, a na jego środku siedział strażnik.

Był to ogromny żółw o skorupie popękanej jak bruk na rynku. Na nosie miał okrągłe okulary, a obok łapy stała latarenka bez płomienia.

– Dobry wieczór – przywitała się Mila. – Szukamy zaginionej gwiazdy.

– Wiem – odparł żółw. – Przeleciała tędy nisko, bardzo nisko. Tak nisko, że zahaczyła o wierzby po drugiej stronie rzeki.

– To proszę nas przepuścić – powiedział Felek.

Strażnik poprawił okulary.

– Most otwiera się dla tych, którzy potrafią odpowiedzieć na jedno pytanie. Posłuchajcie: co świeci, choć nie jest lampą; prowadzi, choć nie ma nóg; a im więcej osób patrzy na nie razem, tym mniej ktoś błądzi?

Tolek usiadł i zaczął myśleć.

– Latarnia? Nie, jest lampą. Droga? Nie świeci. Księżyc? Prowadzi, ale nie zawsze.

Felek zerknął w niebo, potem na Milę.

– Czy odpowiedzią jest gwiazda?

– Sama odpowiedź to za mało – powiedział spokojnie strażnik. – Powiedzcie, dlaczego.

Mila spojrzała na ciemną dolinę za nimi.

– Gwiazda świeci na niebie i nie potrzebuje do tego żadnej lampy. Pomaga znaleźć kierunek, choć sama nigdzie nie chodzi. A kiedy patrzymy na nią wspólnie, możemy iść razem i łatwiej pilnować drogi.

Żółw uśmiechnął się tak szeroko, że jego okulary zsunęły się na czubek nosa.

– Dobra odpowiedź. Pamiętajcie jednak, że światło prowadzi najlepiej wtedy, gdy nikt nie zostaje z tyłu.

Kamienie mostu rozjarzyły się miękkim blaskiem. Smoki przeszły na drugą stronę, a strażnik podał im piórko znalezione przy brzegu.

– To zgubiła Sowa Luminia. Mieszka na Wzgórzu Wierzb. Może wie, co stało się z gwiazdą.

Światło wraca na nocne niebo

Wzgórze Wierzb było wysokie, ale smoki nie spieszyły się już bez namysłu. Mila wypatrywała śladów, Tolek wybierał bezpieczne miejsca do lądowania, a Felek pilnował, by każdy miał dobry humor.

Na samym szczycie, wśród gałęzi starej wierzby, siedziała Sowa Luminia. W skrzydłach trzymała coś, co wyglądało jak mała, zgaszona iskierka.

– To nasza gwiazda! – zawołał Felek.

– Nie chciałam jej zabrać – wyjaśniła sowa. – Spadła bardzo nisko i utknęła w gałęziach. Bałam się, że odleci, zanim znajdę dla niej bezpieczne miejsce.

Gwiazda drżała lekko, jakby było jej zimno.

– Dlaczego nie świeci? – zapytał Tolek.

Luminia wskazała na cienką srebrną nić, która owinęła się wokół jednego z jej promieni.

– Zaczepiła się o pajęczynę. Próbowałam ją uwolnić, ale moje pióra są zbyt miękkie.

Mila ostrożnie przytrzymała gałąź. Tolek nachylił ją tak, aby promień księżyca oświetlił zaplątaną nić. Felek zaś, najmniejszym pazurkiem, odsunął pajęczynę od gwiazdy. Robił to powoli, kawałek po kawałku.

Gdy ostatnia nitka puściła, iskierka rozbłysła tak jasno, że wszystkie liście na wzgórzu zalśniły srebrzyście.

Gwiazda uniosła się nad gałęziami, zakręciła małe kółko nad głowami smoków i poleciała wysoko. Najpierw nad wierzbę, potem nad rzekę, las i całą Smoczą Dolinę. Wreszcie zatrzymała się na swoim miejscu na niebie.

Mieszkańcy doliny odetchnęli z ulgą. W jeziorze znów pojawił się jasny punkt, a ścieżki między domami przestały wyglądać tajemniczo.

– Udało się, bo każdy zrobił coś po swojemu – powiedziała Mila.

– I dlatego, że rozwiązaliśmy zagadkę – dodał Tolek.

– I dlatego, że Felek ma kokardę na ogonie – zaśmiała się Luminia.

Felek ukłonił się z powagą.

– To bardzo pomocna kokarda.

Rozmowa i zabawa po przeczytaniu bajki

Po tej historii zapytaj dziecko, który smok był mu najbliższy: uważna Mila, planujący Tolek czy pomysłowy Felek. Możecie też porozmawiać o tym, co każdy bohater zrobił dobrze i czy wyprawa udałaby się, gdyby ruszył tylko jeden smok.

Zabawa w odgrywanie historii nie wymaga gotowej scenografii. Koc może stać się Szumiącym Lasem, poduszki kamiennym mostem, a latarka światłem zaginionej gwiazdy. Do roli bohaterów przydadzą się także pluszowe smoki, które dziecko może ustawić na trasie wyprawy i samodzielnie zdecydować, jakie zadanie czeka je po drodze.

W czasie zabawy jedna osoba może zostać strażnikiem mostu i wymyślić nową, prostą zagadkę. Do takiej rozmowy dobrze pasują pacynki, bo łatwo nadać im różne głosy: spokojny głos żółwia, szybki głos Felka albo cichy głos sowy Luminii.

Niech dziecko zdecyduje też, co wydarzy się następnego wieczoru w Smoczej Dolinie. Może zniknie odbicie księżyca w jeziorze, a może mieszkańcy będą szukać zgubionej melodii lasu. Figurki pomogą stworzyć nowych mieszkańców doliny, którzy poproszą smoki o pomoc albo sami podsuną rozwiązanie.

Na koniec zapytaj: „Jaką gwiazdę chciałbyś lub chciałabyś odnaleźć?” oraz „Kogo zabrałbyś ze sobą na taką wyprawę?”. W tej opowieści nie chodzi o to, by działać identycznie. Mila, Tolek i Felek pokazują, że różne pomysły mogą połączyć się w jedną dobrą drogę.

Moda na bestsellery 🥇🤝

Do góry