Przejdź do treści

Pierwsze kolędowanie z dzieckiem, które woli grać niż śpiewać

Autor:
Dziecko gra na srebrnym flecie, a kobieta obserwuje je z bokualcja
Yan Krukau/Pexels

Rodzinne kolędowanie z dzieckiem może zacząć się od jednego dźwięku w umówionym miejscu. Dziecko może potrząsnąć marakasem pod koniec refrenu albo uderzyć w bębenek, kiedy dasz znak. W ten sposób od początku słyszy swoją część kolędy, nawet jeśli zna jeszcze tylko kilka słów.

Wybierzcie jedną kolędę i spróbujcie wcześniej samego refrenu. Jeśli wejście jest trudne do uchwycenia, zmieńcie je na ostatni dźwięk kolędy albo jedno uderzenie na sam koniec. Kiedy dziecko oswoi się ze swoim zadaniem, łatwiej będzie mu zdecydować, czy chce grać dalej.

Podsumowanie:

  • Wybierz jedną kolędę i jeden uzgodniony moment na grę dziecka.
  • Pokaż znak wejścia podczas krótkiej próby.
  • Zakończ, gdy dziecko ma jeszcze ochotę powtórzyć swój dźwięk kolejnym razem.

Jak zacząć kolędowanie z dzieckiem od jednego dźwięku?

Ustalcie jeden moment, w którym dziecko zawsze gra. Najłatwiej wybrać koniec refrenu, bo dorosły może wyraźnie pokazać, że nadchodzi jego kolej: skinąć głową, podnieść dłoń albo na chwilę zwolnić śpiew. Nie trzeba od razu pilnować równego rytmu przez całą kolędę. Jeden dźwięk, który pojawia się we właściwym miejscu, daje dziecku poczucie uczestnictwa i nie odbiera mu swobody.

Najpierw zaśpiewajcie refren bez instrumentu. Zamiast wymagać zapamiętania słów, powiedz: „Na końcu zagramy razem”. Potem powtórzcie go drugi raz i dodajcie dźwięk. Gdy wejście nadal jest trudne do uchwycenia, przenieście je na sam finał utworu. Dziecko może wtedy uderzyć raz po ostatnim słowie albo zrobić krótkie „ta-dam” na zakończenie.

Takie zadanie dobrze działa także wtedy, gdy przy stole jest kilkoro dzieci. Jedno czeka na znak przy refrenie, drugie gra na samym końcu, a trzecie może trzymać instrument i decydować, kto zaczyna kolejną piosenkę. Nie poprawiaj każdego spóźnionego uderzenia. W domowym śpiewaniu pomyłka nie przerywa muzyki, tylko staje się częścią wspólnego brzmienia.

Po jednej lub dwóch próbach zapytaj dziecko, czy chce nadal grać w tym samym miejscu. Może wybrać inną rolę: śpiewać pojedyncze słowo, klaskać na końcu zwrotki albo dawać znak dorosłym. To ono decyduje, czy zostaje przy swoim jednym dźwięku, czy przechodzi do kolejnego kroku.

Na końcu refrenu dobrze słychać jedno uderzenie. Przy wyborze bębenków sprawdź, czy dziecku wygodnie zagrać dłonią albo pałeczką. Ustal z nim znak, np. skinienie głową tuż przed końcem ostatniego wersu.

Oszczędzaj w klubie 😎

🔥 -5% na pierwsze zamówienie
🔥 Każda złotówka to 1 punkt
🔥 30-dniowe prawo zwrotu
🔥 Tania dostawa

Odbierz swoje 10 punktów
Dziecko w aucie bawi się swoją zabawką

Który instrument pomoże utrzymać prosty rytm?

Przy bębenku nie musicie od razu odtwarzać rytmu całej kolędy. Dorosły śpiewa, a dziecko odpowiada jednym „bum” po każdym refrenie. Możecie też umówić się na dwa uderzenia: pierwsze po twoim geście, drugie po chwili ciszy. Taki układ jest prosty do zapamiętania i nie wymaga wyczucia każdego słowa.

Prosty puls można utrzymać za pomocą marakasów. Poproś dziecko, żeby przez chwilę grało razem z Twoim klaskaniem. Kiedy zacznie się śpiew, zostaw mu tylko dwa umówione potrząśnięcia, jeśli ciągły rytm okazuje się za trudny.

Nie mieszajcie wielu instrumentów podczas pierwszego podejścia. Głośne dźwięki mogą zagłuszyć słowa i sprawić, że dziecko zacznie grać szybciej, niż chce śpiewać reszta rodziny. Jeden instrument, jedna zasada i jedna kolęda wystarczą, aby znaleźć wspólny rytm.

Na próbę zagrajcie refren dwukrotnie. Za pierwszym razem dorosły pokazuje wejście i sam gra dźwięk, za drugim dziecko decyduje, czy chce spróbować. Jeśli sygnał trudno dostrzec, usiądź bliżej i pokaż go w takim momencie, w którym dziecko i tak patrzy na Ciebie.

Jak podzielić role między dzieci i dorosłych?

Dorośli powinni prowadzić śpiew, a dziecko dostać zadanie, które naprawdę należy do niego. Jedna osoba może zaczynać kolędę, druga trzymać tempo przez klaskanie, a dziecko decyduje, kiedy pojawi się dźwięk instrumentu. Taki podział nie zamienia spotkania w próbę, ale daje wszystkim jasność, co robią.

Przy rodzeństwie rozdzielcie role według prostych znaków, nie wieku ani umiejętności. Jedno dziecko może obsługiwać „początek”, drugie „koniec”, a kolejne wybierać następną kolędę. Gdy wszyscy chcą grać na tym samym instrumencie, ustalcie zmianę po każdym refrenie. Nie odbieraj nagle instrumentu z ręki – uprzedź: „Po tej części przekazujemy go dalej”.

Cymbałki przydają się przy podziale na dwa zadania. Przy kolędzie rozpisanej na cymbałki jedno dziecko może zagrać wybrany dźwięk na początku, a drugie zakończyć kolędę pojedynczym uderzeniem w bębenek. Dorosły pokazuje, czyja jest kolej.

Dorosły może trzymać cymbałki, a dziecko uderzać w wybraną płytkę. To wygodne rozwiązanie dla malucha, który jeszcze nie chce jednocześnie stabilizować instrumentu i kontrolować ruchu ręki. Po kilku powtórzeniach zaproponuj zamianę: teraz dziecko trzyma instrument, a ty dajesz znak. Współpraca brzmi często ciekawiej niż próba samodzielnego wykonania całej melodii.

Kiedy zakończyć po jednej kolędzie?

Zakończcie po jednej kolędzie, gdy dziecko traci zainteresowanie albo zaczyna grać przypadkowo i coraz głośniej. Nie oznacza to, że zabawa się nie udała. Jedna piosenka, w której dziecko weszło w umówionym momencie, jest pełnym muzycznym doświadczeniem. Kolejną możecie zaśpiewać za godzinę, wieczorem albo następnego dnia.

Dobrym sygnałem do końca jest chwila, w której dziecko nadal chce wykonać swój finałowy dźwięk, ale nie skupia się już na refrenie. Powiedz wtedy konkretnie: „Teraz zagramy ostatni raz i odkładamy instrument”. Dzięki temu zakończenie nie przychodzi nagle. Dziecko wie, co nastąpi, i może świadomie domknąć swoją rolę.

Nie namawiaj do śpiewania kolejnej kolędy tylko dlatego, że dorośli chcą kontynuować. Dziecko może zostać obok z instrumentem, słuchać albo pójść się bawić. Kolędowanie nie wymaga ciągłego zaangażowania wszystkich uczestników. Czasem po przerwie maluch sam wraca i prosi o powtórkę, bo pamięta moment, w którym jego dźwięk wybrzmiał razem z głosami bliskich.

Po zabawie odłóżcie instrument razem. Możecie krótko przypomnieć, co się udało: „Usłyszałam twój dźwięk na końcu refrenu” albo „Dobrze czekałeś na znak”. Unikaj ocen typu „ładnie” i „źle”, zwłaszcza gdy dziecko eksperymentowało z rytmem. Konkretna informacja pomaga mu zapamiętać własne działanie bez presji, że następnym razem musi zagrać idealnie.

Gdy domownicy chcą jeszcze śpiewać, dziecko może już odłożyć instrument. Ustalcie wcześniej, gdzie ma go położyć, żeby mogło sięgnąć po niego następnego dnia. Świąteczna zabawa zyskuje wtedy wyraźny początek i koniec, nawet jeśli reszta rodziny zostaje przy muzyce.

Najczęściej zadawane pytania

Czy dziecko musi znać słowa kolędy?

Nie. Może słuchać, powtarzać pojedyncze słowa albo grać swój dźwięk w ustalonym momencie.

Od czego zacząć, gdy dziecko nie chce śpiewać?

Daj mu rolę instrumentalisty, osoby klaszczącej albo tej, która wybiera kolejną piosenkę. Śpiew może pojawić się później.

Ile kolęd zaśpiewać z małym dzieckiem?

Zacznij od jednej. Zakończcie, gdy dziecko nadal ma dobre skojarzenie ze wspólnym graniem.

Czy trzeba pilnować równego rytmu?

Nie. Na początku ważniejszy jest wspólny moment wejścia niż dokładne powtarzanie rytmu przez całą kolędę.

Najlepszy prezent na święta dla dzieci

Do góry